جایی پشت لبخندها...

jaieposhtelabkhandha — Sat, 07 Nov 2009 20:08:18 GMT

دوسـ ـت دارم َش!

مثل دانـــه ای که نور را

مثل مزرعه ای که باد را

مثل زورقی که موج را

یا پرنده ای که اوج را..

دوسـ ـت دارمش!

"فــروغ"

پ.ن: پی نوشت ِسوم ِ پستِ قبل همچنان جدیست..

jaieposhtelabkhandha — Sun, 25 Oct 2009 19:46:18 GMT

من هنوز زنده َم

و باز زانو زده در برابر تو ...

ب.ن: هنوز وقتی بارون ، تو کوچه می باره ...دلم غصه داره، دلم بی قراره... نه شب عاشقانه ست، نه رویا قشنگه... دلم بی تو خونه، دلم بی تو تنگــــــه...

ب.ن: تنـ ـها تر از آنی هستم که فکر می کردم... باید دوباره فکر کنم..

ب.ن:شاید در ِاین خانه بسته شود ..

ب.ن:رفته بودم سر حوض/ تا ببینم شاید، عکس تنهایی خود را در آب/ آب در حوض نبود... ماهیـ ـان می گفتند، هیچ تقصیر درختان نیست! به در َک راه نبردیم به اکسیژن آب / برق از پولک ما رفت که رفت.. ولی آن نور درشت/ عکس آن میخک قرمز در آب، که اگر باد می آمد دل او ، پشت چین های تغافل می زد ؛چشم ما بود، روزنی بود به اقرار بهشت... تو اگر در تپش باغ خـ ـدا را دیدی، همتی کن، و بگو ماهی ها، حوضشان بی آب است.....

jaieposhtelabkhandha — Mon, 12 Oct 2009 20:52:18 GMT

امروز هم هوا به همان دیروزی ست

دل گرفته

کم رنگ

کم تو

کم که بیارم ات اما

آویزان کلمه ها می شوم

خلقَ ت می کنم هِی..

همین جوری گوشه ی کلاس، گوشه ی ماشین، گوشه ی کاغذ برای خودم

تو را می شود اما

می شود هی جمله جمله دوسـ ـت ات داشت

بی مکث

بی وقفه

مدام ...

کاش دستانم آنقدر بزرگ بود که

می توانست چشمان فردا را بگیرد.

یا تو را بلند کند

و جایی ببرد که آسمانَ ش برای لبخند تو ببارد

یا...

نمی دانم، آنقدر کوچک بود، که بی هیچ خجالتی

اشک هایت را پاک می کرد

بی آنکه ردی بگذارد.

کاش..

کاش، دست هایم اینقدر خالی نبود..

(+)

روز کودک !

jaieposhtelabkhandha — Wed, 07 Oct 2009 20:00:18 GMT

همه ی ما کودکانی هستیم

که نکشیدیم،

نکشیدیم خطی روی دیوارهای سفید اتاق

و پنهان کردیم،

پنهان کردیم چیزی در مشت عرق کرده مان...

+ مبارک..

زخم...

jaieposhtelabkhandha — Tue, 06 Oct 2009 20:47:18 GMT

زخم

یعنی

خنجری شاید فرود آمده باشد

شاید،

دستی شاید به خون نشسته باشد

شاید...

برای من اما

زخم یعنی

دارم درد می کشم...

+ کامران رسول زاده

jaieposhtelabkhandha — Sun, 27 Sep 2009 22:04:18 GMT

سخت گره خورده ایم...یار

همسوی تَر، بیا..

در رنجم!..

jaieposhtelabkhandha — Wed, 23 Sep 2009 17:48:18 GMT

به بهانه ی غربت نمناک پاییز، به بهانه ی نگاه خیس تو نیز..

خش خش برگی که درد می کند باشد برای سلام!

ترانه ی بهار را که می نگاشتیم یادت هست فقط برگ های سبز تصویر می شدند؟!

حلا باید برای پاییز هم ترانه بگوییم!!برگ ها یکی یکی عاشق می شوند و می ریزند و فرو ریختن سهم کوچک عاشق از دلتنگی ست..

قول بده! قول بده دور از ریشه هم که شدی، عشق را لابلای برگهای له شده گم نکنی..

که نکند که بوی باران و افتادن معصومانه ی برگ ها تو را یاد هیچ عاشقانه ای نیاندازد!!

قول که می دهی...؟!

پ.ن: رفتن تو، شد شروع پاييز..

خداحافظ مشكاتيان..

jaieposhtelabkhandha — Fri, 18 Sep 2009 11:57:18 GMT

آه پاییز، داری می آیی؟!..

سمیرا و هلیا به بازی خواندنم!

باید که نوشته ای درباره ی پاییز بنگاری و درست روز اول مهر

روی دیوار خانه ات قاب بگیری..

همــه مهـربانانی که مـرا می خواننـد بـازی: فرزانه ، فاطمه ، مرجان ، دانه ،کامران ...

پاییز اتفاق مهمی ست. حق با حسین است..

jaieposhtelabkhandha — Sun, 13 Sep 2009 11:40:18 GMT

طرح دود
پاشیدگی ِ روزهاست
از طعم ِ تلخ ِ کام ِ زنی
تا سمتِ متلاشی ِ مردمکهایش....

تکه تکه٬ تنم
پاره پاره٬ احساسم
خدایا !
من با چه قدرتی
پله روزها را
پایین میروم؟!...

پنجه های قسمت
از مقسوم ِ اشتباه ِ من
چه سهم بزرگی
به عمق ویرانی می دهد....
حادثه یا فاجعه ؟

وقتی انچه باقی مانده٬
هیچ است؛
انسان جایزالخطا نیست .

این فلسفه نیست٬ دغدغه نیست
حرف نیست٬ نیستی نیست
هیچ و همه نیست
اما
خدایا!
چه میشود اگر من نباشم؟!
کدام پای روزها خواهد لنگید ؟
و یا چشم ِ کدام روئیدن کور خواهد شد؟

خدایا !
من خسته ام
و تو که گوشهایت
از دردِ قهقهه هایم لبریزست ؛
دستهایم را با واژه میشویی....

تو که مرا از سرانگشتانم می بارانی!
آیا می شود
دوباره
راز گلهای شمعدانی را
بخوانم ؟!
آیا می شود
پاهایم
پر شود از وسوسه دریا ؟!
پشتِ پلکهایم
عشق.....؟!

آخ...
خدایا!
من باور ِ عاشقی را گم کرده ام..

jaieposhtelabkhandha — Sun, 06 Sep 2009 20:36:18 GMT

اتفاقات اخیر، تمام وجود مرا از هم پاشید.

تمام وجود جز قلب ام را.

قلبی که تو ساختی، قلبی که تو هنوز می سازی، قلبی که تو هنوز با دست های گم گشته ات شکل می دهی، با صدای گم گشته ات آرام می کنی، با خنده گم گشته ات روشن می سازی.

دوستت دارم!

چیزی جز این جمله نمی توانم بنویسم، چیزی جز این جمله برای نوشتن نمی یابم، تو نوشتن آن را به من آموختی، تو صحیح بیان کردن آن را به من آموختی، صحیح بیان کردن اش را، با تامل بسیار، هر کلمه جداگانه، به درازای چندین قرن، با همان کندی دوست داشتنی یی که خاص تو بود. همان کندی ای که تو در انجام کارهای روزمره داشتی..

دوستت دارم!

این پر رمزترین کلام است، تنها کلامی که سزاوار است تا در طول قرن ها تعبیر شود. وقتی بیان می شود، وقتی صحیح بیان می شود، تمامی لطافتش را اهدا می کند. وقتی صحیح بیان می شود، در سکوت،

در کلمه آخر، " م " تقریباً شنیده نمی شود، بال می گشاید و پرواز می کند.

دوستت دارم! محال است این جمله را به گذشته بنویسم.

دوستت دارم! این کلام زنده می ماند و مدت زمانی که برای بیان آن لازم است، تمام طول زندگی را در بر می گیرد، نه کم تر، نه بیش تر..

" فراتر از بودن_کریستین بوبن"