ساحر بزرگ،سحرگاهان به دیدنم آمد.

او با لباس ساده ی سپید و ریش سیاه کوتاه و چشمان عمیق و غمگینش چیزی بیش از یک شاعر جوان هندی نشان نمی داد.

من به مرد صبح بخیری گفتم و پرسیدم که او_غریبی در آستان صبح_از من چه می خواهد!

و مرد جواب داد:من_هیچ نمی خواهم.به دیدنت آمدم که خواسته بودی!

و آرامش در کلام ما بود.

با خود گفتم که او بی شک یک شاعر جوان هندی است."شاعر هندی سحرگاهان برای من چه آورده است؟"

پرسیدم:چه کسی گفت به دیدار من بیایید؟در این شهر تنها منم که شاعر نیستم.

ساحر جواب داد:مگر مرا نخواسته بودی ای مرد؟مگر نمی گفتی که ای کاش یک روز صبح بیایم تا با من از تمامی روزسخن بگویی؟

به یاد آورده و آرام گفتم:آیا شما...شما همان ساحر بزرگ نیستید؟

گفت:آری منم؛اما عجب،که تو خدای رویای خود را نمی شناسی.

برخاستم و سر فرو اوردم و از زیر چشم،آنگاه،او را چون ساحری بزرگ نگزیستم،نه چون شاعری هندی.

در آن صورت سیاه،دیدگان ساحر بزرگ،الماس بود.

گفتم:زمین مفروش است ای ساحر،بنشینید!آن روز در انتظار،شب شد،ای ساحر نیامدید.

الماس نگاهش چون زورقی سپید بر آب نشست.

گفت:اما عاقبت آمدم،و این تو را بس نیست؟

گفتم:افسوس ای ساحر!"هرگز نیامدن" از "آنی دیرآمدن" بسیار خوب تر است. ای کاش هرگز نیامده بودی.

واو،ساحر بزرگ،گریان گفت:اینک آمده ام و برای تمام دیر آمدن ها از من چیزی بخواه ورای آنچه همیشه خواسته بودی!

گفتم نه ای مرد!روزگاری طلبت کردم که در قلعه ی سنگساران اسیر دیوها بودم.

روزگاری خواستمت که در نخستین خان سفر به اسارت رفتم .

روزگاری که در حصار جادوی زنی بودم.

روزگاری که هر ذره ام ازخواستنی بزرگ لبریز بود.

روزگاری دراز خواستمت ای ساحربزرگ... نیامدی!

ساحر دست بر دیدگانش نهاد و بر فرش کهنه ی من زانو زد و گریان گفت:ای مرد،جبران خواهم کرد.بگذار که با بخششی بزرگ دمی شادمان شوم.

گفتم:نه ای مرد! برای جبران هم زمانی بود،گذشت. برای بخشش نیز..

برخاست،خاموش.             

و صدای پای او را نشنیدم که می رفت.

زن،با طعام صبح در برابرم ایستاد. پرسید: این غریبه که بود که نیامده بازگشت؟

و با صدایی ناآشنا شنید:او یک جوان شاعر هندی بود؛اما شعری به یاد نداشت بخواند..

وقتی راه رفتن آموختی، دویدن بیاموز. و دویدن که آموختی ، پرواز را.
راه رفتن بیاموز، زیرا راه هایی که می روی جزیی از تو می شود و سرزمین هایی که می پیمایی بر مساحت تو اضافه می کند.